طراوت باران

                                                                                         جواد محدثی

در نهانخانه‏ء جانم گل ياد تو درخشيد

«از اين عشق حذر كن

تا فراموش كني ، چندي از اين شهر سفر كن»

«حذر از عشق؟ ندانم

باز گفتم كه: تو صيّادي و من آهوي دشتم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم...»

حرفها دارم اما ... بزنم یا نزنم ؟
با توام ، با تو ! خدا را ! بزنم یا نزنم ؟
همه ی حرف دلم با تو همین است که " دوست ..."
چه کنم ؟ حرف دلم را بزنم یا نزنم ؟
عهد کردم دگر از قول و غزل دم نزنم
زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم ؟
گفته بودم که به دریا نزنم دل اما
کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم ؟
از ازل تا به ابد پرسش آدم این است :
دست بر میوه ی حوا بزنم یا نزنم ؟

حال همه ی ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

با این همه ...عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و

نه این دل ناماندگار بی درمان!

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالی خوابهای ما سال پر بارانی بود

می دانم همیشه حیاط آن جا پر از هوای تازه ی باز نیامدن است

اما تو لااقل ..حتی هر وهله..گاهی ..هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رویا

شبیه شمایل شقایق نیست!

راستی خبرت بدهم

خواب دیده ام خانه ای خریده ام

بی پرده.. بی پنجره ... بی در  ...  بی دیوار ... هی بخند!

بی پرده بگویمت

چیزی نمانده است .. من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت.

یادت می آید رفته بودی

خبر از آرامش آسمان بیاوری؟!

نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آینه.

از نو برایت می نویسم

حال همه ی ما خوب است

اما تو باور مکن!"

                                                                  سید علی صالحی

دلم براي كسي تنگ است
كه آفتاب صداقت را
به ميهماني گلهاي باغ مي آورد
و گيسوان بلندش را به بادها مي داد
و دستهاي سپيدش را به آب مي بخشيد
دلم براي كسي تنگ است
كه چشمهاي قشنگش را
به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت
وشعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند
دلم براي كسي تنگ است
كه همچو كودك معصومي
دلش براي دلم مي سوخت
و مهرباني را نثار من مي كرد
دلم براي كسي تنگ است
كه تا شمال ترين شمال
و در جنوب ترين جنوب
هميشه در همه جا آه با كه بتوان گفت
كه بود با من و
پیوسته نيز بي من بود
و كار من ز فراقش فغان و شيون بود
كسي كه بي من ماند
كسي كه با من نيست
كسي .... دگر كافي ست

                                             "حميد مصدق"

بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد

آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد

آزمودم دل خود را به هزاران شیوه

هیچ چیزش بجز از وصل تو خشنود نکرد

آنچ از عشق کشید این دل من که نکشید

و آنچ در آتش کرد این دل من عود نکرد

گفتم این بنده نه در عشق گرو کرد دلی

گفت دلبر که بلی کرد ولی زود نکرد

آه دیدی که چه کردست مرا آن تقصیر

آنچ پشه به دماغ و سر نمرود نکرد

گر چه آن لعل لبت عیسی رنجورانست

دل رنجور مرا چاره بهبود نکرد

جانم از غمزه تیرافکن تو خسته نشد

زانک جز زلف خوشت را زره و خود نکرد

نمک و حسن جمال تو که رشک چمن است

در جهان جز جگر بنده نمکسود نکرد

هین خمش باش که گنجیست غم یار ولیک

وصف آن گنج جز این روی زراندود نکرد

                                                                          دیوان شمس

پروردگارم چه بگویم با تو...؟

از کجا بگویم؟صدای بانگ این الرجبیون را که شنیدیم قول دادیم که از رجبی ها باشیم .

قول دادیم به خاطر تو و معصومانت بسویت بازگردیم و دل رنجدیده مولایمان صاحب الامر را

طراوتی بخشیم.

هنگامی به خود آمدیم که صدای وداع رجب را شنیدیم!!!!!!!!!!!!!!

از مهربانی و گذشتت گفتیم از صبر و بردباریت.............شعبان در پیش بود

و چشم امیدمان به عباس و حسین (ع) و مهدی (عج).

بار دیگر عهد کردیم که شعبان ماه نزول رحمت و بخشایشت را بر چشم بگذاریم و بخاطر

مولایمان هم که شده کمی از بار سنگین گناهانمان بکاهیم!

اما چه سود.................................................!

چه سود که شعبان هم در حال وداع است وما همچنان در ضلالت و گمراهی خود.

چه بگویم................با که بگویم .............................نالان از نفس خود ........

از بی شرمی خود................از بردباری تو .........از کرم تو............از ..................

یا رب بار دیگر صدای گام های متین و عزیز رمضان شنیده میشود

مگذار برایمان تکرار شود که چه کردیم...اگر از بخشوده شدگان درگاهت در رجب و شعبان نبودیم

تو را به رمضان قسم که دراین  انوار پر برکت باقی مانده از شعبان و روزهای پر نور رمضان ما را به صبرت

به عشقت .......................و به همه ی خوبی هایت ببخش...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                               خدا کند که بیایی

تمام گشته قرارم خدا کند که بیایی

کسی به جز تو ندارم خدا کند که بیایی

خزان عمر من آمد بسر نیامده هجرت

چه میشود گل زهرا به صبح آدینه

اگر چه غرق گناهم تو مهربانی کن

زبس که جمعه شمردم به انتظارتوای ماه

فدای مقدم تو ای مسافر زهرا

مردم ديده به هر سو نگرانند هنوز
چشم در راه تو صاحب‌نظرانند هنوز

لاله‌ها، شعله‌كش از سينه داغند به دشت
در غمت، همدم آتش جگرانند هنوز

از سراپرده غيبت، خبري باز فرست
كه خبريافتگان، بي‌خبرانند هنوز

رهروان، در سفر باديه حيران تواند
با تو آن عهد كه بستند، برآنند هنوز

ذره‌ها در طلب طلعت رويت با مهر
هم‌عنان تاخته چون نوسفرانند هنوز

طاقت از دست شد اي مردمك ديده! دمي
پرده بگشاي كه مردم نگرانند هنوز

* مشفق كاشاني *